「FuYuKi」 冬木®　：　The A[B]sent-minded

 

 

เพราะข้าเห็นท่านเป็น “ของเล่น”

สิ่งที่ข้า “ให้” ท่าน มันก็เลยเป็นแค่การทำตามคู่มือแนะนำการเล่น

สิ่งที่ข้า “ต้องการ” จากท่านมันก็เลยเป็นความสนุกสนานที่ไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าของเล่นนั้นจะพัง

แต่ท่านให้ข้าเป็น “คนที่รัก”

ท่านไม่ได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าคาดหวังว่าจะได้

ท่านให้ข้าเท่าที่ท่านอยากจะให้

แล้วท่านก็ไม่ได้ต้องการความสุขจากข้ามากมายขนาดนั้น

 

สิ่งที่ข้าอยากให้ บางอย่างท่านไม่รับ

สิ่งที่ข้าอยากได้ บางอย่างท่านไม่ให้

ขัดใจ คับข้องใจ ไม่พอใจ ..ของเล่นชิ้นนี้เลย

 

ข้าเคยอ่านฉลากที่อยู่ข้างกล่องของเล่นอื่นๆ

ข้าดูรายการทีวี อ่านนิตยสารเกี่ยวกับของเล่น

ข้าเคยเล่นของเล่นชิ้นอื่นมามากมาย

คนอื่นเค้าก็เห็นข้าเป็นของเล่นเหมือนกัน

เค้าให้สิ่งที่ข้าต้องการ

เค้าตักตวงสิ่งที่ข้าหยิบยื่นให้

มันตรงกัน

มันสนุกมาก แต่แล้วข้าก็เบื่อ

ข้าพยายามคิดว่าท่านก็เป็นของเล่นใหม่ที่ผู้ผลิตใส่กลยุทธ์มาเพื่อจะได้ไม่เบื่อง่ายๆ

 

แต่ความจริงที่โหดร้ายก็คือท่านเป็นของเล่นให้ข้าไม่ได้

เพราะท่านต้องการให้ตัวเองเป็น “คนที่รัก” สำหรับข้าเช่นกัน

 

เพราะความรักมันไม่ใช่เรื่องของ “ของเล่น”

ไม่ว่าสังคม ทีวี นิตยสาร เพลง จะพูดถึงมันเป็นเรื่องคล้ายๆ “ของเล่น” ก็ตาม

ข้ารู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่

แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าแล้วสรุปมันอะไรกันแน่

ไม่ว่าจะถามใคร

ก็ไม่มีใครสามารถให้คำตอบที่ดีกว่านี้ได้อีกแล้ว

ไม่ว่าจะอ่านหนังสือกี่เล่ม

ก็ดูเหมือนเขาจะไล่ให้ไปคิดเอาเอง ไม่งั้นก็สั่งให้ไปเป็นสาวก “รหัสยลัทธิ” กันซะอย่างนั้น

 

จริงๆแล้วพวกเขาอาจจะรู้ มันอาจจะมีคำตอบ

แต่ไม่มีใครอธิบายให้เข้าใจได้เลย

มันคงเกินกว่าคำพูด

ไม่ว่าเค้าจะพยายามถ่ายทอดให้ได้ดีแค่ไหน

ลงท้าย.. “คำพูด” มันก็มีอยู่แค่นี้

มีให้เลือกพูดอยู่มีกี่คำ

ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งตอกย้ำภาพความน่าสมเพชของ “ของเล่น” ในใจของคนฟังอย่างข้ามากขึ้นเท่านั้น

 

เพราะท่าน “รัก” ข้า

แต่ข้าไม่สามารถรักท่านได้

ตราบใดที่ข้าไม่โต.. ถ้าการ “โต” หมายถึงการ “เข้าใจถูก”

ตราบใดที่ข้ายังงมโข่งอยู่กับความคิดวนไปวนมา

 

..ไม่ว่า “ความรัก” จริงๆแล้วจะหมายถึงอะไร

แต่คงไม่ได้หมายถึงแค่ การเป็น “ของเล่น” ของกันและกัน แน่ๆ

กระนั้นความรักสำหรับข้าในทุกวันนี้มันเป็น “แค่นั้น” จริงๆ

ข้าไม่สามารถเข้าใจความรักที่มากกว่า “การตักตวงความสุขจากกันและกัน” ได้

 

ดังนั้น.. คำ “รัก” ที่ข้าบอกท่านทุกวันนี้

มันก็คงหมายความได้เพียงแค่ว่า ท่านคือคนที่ให้ “ความสุข” แก่ข้าได้มากที่สุด ณ ตอนนี้

และท่านก็คงจะเป็นได้แค่ของเล่นชิ้นใหญ่อีกชิ้นหนึ่งที่คนขี้เบื่ออย่างข้ายังเบื่อไม่ได้ง่ายๆเท่านั้น

 

วันนี้.. ตอนนี้.. ข้า “ต้องการ” ท่าน

ข้าพูดว่า “รัก” ท่าน

โดยที่ตัวเองยังไม่รู้ไม่เข้าใจความรักเลย

ถ้าวันนึงข้าเข้าใจความรัก

ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าท่านจะเปลี่ยนสถานะตามจาก “ของเล่น” ไปเป็น “คนที่รัก” ได้ด้วยหรือเปล่า

 

“เวลา” ที่ข้าพูดว่าต้องการจากท่าน

อาจไม่ได้หมายถึงเวลาในความหมายของมันจริงๆก็ได้

มันอาจหมายถึง “ความสุข” ที่จะตักตวงมาได้มากขึ้น

จากการได้ยินคำพูดบางคำ เช่น คำว่า ตลอดเวลา หรือ ตลอดไป

 

อาจมีวันที่ข้าเบื่อของเล่นอย่างท่านแล้ว

เมื่อถึงวันนั้น.. “เวลา” ก็คงไม่สำคัญอีกต่อไป

ช่วงเวลาที่ท่านเตรียมไว้ให้ข้า ... แต่ข้าก็คงจะไม่ได้ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

ข้าคงไม่ต้องการเวลาที่เหลือพวกนั้นอีก .. เวลาที่มัน “เกินไป”

ที่ข้าต้องการคงเป็น “คำพูดว่าตลอดไป”

แต่ไม่ได้หมายถึง การอยู่ด้วยกันตลอดไปจริงๆหรอก ?

 

 

 

 

Universe Spirituality

 

ความเชื่อมากมายที่ล้วนกำเนิดจากสันดานความกลัวของมนุษย์ฝังรากลึกลงในจิตใจ

คำสอนถูกส่งผ่านออกจากความคิดสู่ปาก พรั่งพรูไปสู่โสตผู้ฟัง

จากโสตผู้ฟังเข้าสู่ความคิดที่มีตาข่ายกั้นกรองอยู่

ปล่อยให้สิ่งที่ชอบที่รักเข้าไปสมสู่กับก้อนแห่งจิตตนเอง

เขี่ยสิ่งที่เกลียดที่ชังทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

 

จากที่เคยเป็นเหมือนเส้นเชือกสีขาวบริสุทธิ์

ก็แปดเปื้อนไปด้วยสีอื่นๆอันถูกแนบเข้ามาจากผู้ที่ส่งผ่าน

สันดานความเลือกที่รักมักที่ชัง สันดานความเห็นแก่ตัว

ถูกผสมเข้าไปเรื่อยๆ ทีละน้อยๆ

วันเวลาผ่านไป

ผู้ที่ระลึกได้ว่า "เชื่อ" สิ่งเหล่านั้นไปเพื่ออะไร

ผู้ที่รับเชือกมาแล้วสามารถแยกแยะสีขาวออกจากสีอื่นได้

ก็ค่อยๆตายจากไปในระยะทางอันยาวไกลของประวัติศาสตร์

 

เส้นเชือกเหล่านั้น บัดนี้ยากยิ่งแล้ว

ที่จะเป็นหลักให้มนุษย์ฉุดดึงตนไปสู่ความสงบสุข

แม้ผู้ที่ยินยอมพร้อมใจจะยังคงเหลืออยู่

แต่ความมั่นใจในเชือกเหล่านั้นคงมิเคยได้แผ้วพานในจิตใจของเขา

ศาสนาคืออะไรเล่าในเวลานี้ ?

หนึ่งในสถานะที่ระบุอยู่บนเอกสารบ่งตัวของประเทศที่สังกัด ?

ลัทธิปฏิบัติศาสนกิจเพื่อแสดงออกถึงความเป็นชุมชนของคนที่ดีงาม ?

 

มนุษย์อีกพวกหนึ่งเห็นความเปื่อยยุ่ยอันจะนำไปสู่การขาดสะบั้นลงของเส้นเชือกเหล่านั้นในอนาคต

พร้อมๆกันจึงได้พยายามทอเชือกอีกเส้นหนึ่งขึ้นจากวัสดุที่แตกต่างออกไป

วัสดุที่เรียกว่า ‘ปัญญา’ มิใช่ ‘ศรัทธา’

แต่รูปแบบการทอเชือกชนิดที่พวกเขาคิดขึ้นใหม่นี้มีความพิเศษที่ต่างออกไป

เพราะมันสามารถทอขึ้นได้ด้วยฝีมือของใครก็ตามที่อยากมีเชือกไว้ใช้ส่วนตัว

 

ชะตากรรมของเส้นเชือกเหล่านี้จึงยุ่งเหยิงวุ่นวายยิ่งกว่า

แต่ละเส้น ... ต่างเส้นต่างถูกรังสรรค์ขึ้นมาจากความคิดของละคน

บางคนเอาเชือกเส้นอื่นมาร้อยรัด ตัดต่อ พันเข้ากับเชือกของตน

 

ยิ่งนานไป … เมื่อวันหนึ่งผู้คนเหนื่อยล้า

ไม่มีใครสนใจจะทอเชือกใช้เองอีกต่อไป

ไม่มีใครสนใจที่จะศึกษาวิธีการทอเชือกแม้ว่าจะทำได้ง่ายสักเพียงไหน

 

แม้ว่าจะเล็งเห็นความเสื่อมโทรมของเชือกเก่าๆเหล่านั้น

... แต่ในเมื่อพวกเขาลืมไปแล้วว่า

การช่วยกันทอเส้นเชือกให้แข็งแรงเคยเป็นหน้าที่ของมนุษยชาติ

พวกเขาจึงยอมไปตามเส้นทางที่เชือกเก่าๆขาดๆได้พาดผ่านไว้

 

ผู้คนที่ฉุกใจสงสัยแม้จะพอมีหลงเหลืออยู่บ้าง

แต่ก็มิได้คิดถึงสิ่งใหม่ๆ ... มิได้คิดถึงทางใหม่ๆ

เพียงแค่พยายามหาเส้นใยในเชือกที่ยังมีสีขาวบริสุทธิ์อยู่

ยังมีความแข็งแรงดีอยู่

แล้วรวบรวมมันมาทอเป็นเส้นที่เหมือนจะดูใหม่

แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร

 

เส้นเชือกที่ถักทอขึ้นโดยศาสดาของศาสนาต่างๆและนักปรัชญาแต่ละคน

แม้ว่าต่างจะมาจากจิตวิญญาณของความใคร่รู้และปรารถนาดี

รวมทั้งผ่านวิธีการอันล้ำลึกแห่งปัญญาของพวกท่าน

แต่ก็มิพ้นต้องเสื่อมสลายไปด้วยปัจจัยแห่งกาลเวลา

และปัญญาอันเขลาของผู้ที่มาทีหลัง

 

ในระหว่างกระบวนการเหล่านี้ได้มีสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นมา

‘วิทยาศาสตร์’

ใครๆต่างก็บอกว่ามันกำเนิดมาจากปรัชญา

แต่ก็น่าสงสัยว่าอาจเกิดขึ้นมาพร้อมๆกัน

เพียงแต่ยังไม่แยกจากกัน

ถ้ามันเกิดมาพร้อมกัน ...

นั่นเป็นเพราะมันเกิดจากสองด้านของมนุษย์หรือเปล่า

จึงทำให้เมื่อเติบโตขึ้น อันหนึ่งจึงคงรูป

อีกอันหนึ่งจึงกลายพันธุ์และบิดเบี้ยวไป

เป็น ... ‘เทคโนโลยี’

 

สิ่งนี้เองที่อาจเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในปัจจัยของรอยร้าวระหว่างมนุษยชาติ

ช่องว่างระหว่างคนเราค่อยๆคับแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก

แต่ช่องว่างระหว่างจิตใจกลับยิ่งไกลและห่างออกไป

จนวันหนึ่งมนุษย์แทบทุกผู้ก็ได้รับรู้ถึงความโหวงเหวงอันน่าอึดอัดรอบกาย

 

มนุษย์ถูกตัดขาดจากความเป็นตัวของตัวเอง

จากธรรมชาติรอบๆตัวเอง

เส้นใยทั้งที่เชื่อมระหว่างมนุษย์กับมนุษย์

และที่เชื่อมระหว่างมนุษย์กับจิตวิญญาณของเขาเอง

ได้ถูกตัดให้ขาดสะบั้นลง

ด้วยกรรไกรที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นมาเอง

ด้วยกรรไกรที่มาจากโรงงานของลัทธิทางเศรษฐกิจและการเมืองสมัยใหม่

ที่มนุษยชาติไม่สามารถโทษใครได้นอกจากตนเอง

 

สิ่งที่ท่านผู้ถักทอเชือกเหล่านั้นตั้งใจ มิใช่อื่นใดไกลเลย

หากมองให้ลึกแล้วจุดมุ่งหมายที่เชือกของแต่ละท่านทอดยาวไปถึง

ก็อาจนับได้ว่าเป็นจุดเดียวกันด้วยซ้ำ

เพียงแต่ท่านทั้งหลายได้ต่างคนต่างสร้างเอาไว้

ก็เป็นเพราะ ‘วัฒนธรรม’ ได้พาท่านเดินทางมาเสียไกล

ทางที่เราสามารถเริ่มต้นได้ ยิ่งมีหลากหลายนั้น

ก็เพียงเพื่อให้จำนวนของผู้ที่มีโอกาสรู้จักกับสภาวะดั้งเดิมแห่งตนมีมากขึ้นเท่านั้น

 

สภาวะดั้งเดิมของมนุษย์ ‘เป็น’ อย่างไร ?

และ มัน ‘คือ’ อะไร ?

มนุษย์ คือ อะไร ?

นี่ไม่ใช่หรือคือ ‘คำถาม’ ที่เราล้วนต้องการคำตอบตลอดมา

 

ลัทธิทางศาสนะและปรัชญามากมายได้เคยนำเสนอไปแล้ว

ซ้ำไป .. ซ้ำมา

 

เรื่องของ ‘จิตวิญญาณสากล’

 

อาจมิใช่เพราะมันเป็นความจริง

แต่เพราะมันดูเป็นแนวความคิดที่เรียบง่ายที่สุด

มีปัญหาหรือข้อบกพร่องให้โจมตีน้อยที่สุด

สามารถเชื่อมโยงเข้ากับสิ่งที่อยู่รอบกายเราตลอดเวลา

แต่เรามองข้ามที่จะให้ความสนใจไปได้ง่ายที่สุด

… ธรรมชาติ …

 

มันก็อาจเป็นไปได้ที่ ‘สิ่งนี้’ จะเป็นเรื่องที่ถูกปั้นแต่งขึ้น

เป็นเรื่องที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้

แต่เมื่อประสานมันเข้ากับธรรมชาติรอบกาย

ที่มนุษย์ต่าง ‘ยอมรับ’ ว่ารู้จักมันดี

ซ้ำบางครั้งยังแยก ‘ตัวเอง’ ออกจากมัน

ทั้งยังทำตัวราวกับเป็นเจ้าของ

... ด้วย ‘เทคโนโลยี’

 

ก็คงไม่ยากที่มนุษย์จะยอมรับถึงความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติที่มีระบบอันละเอียดล้ำลึกนั้นบ้าง ?

 

แล้วไม่คิดหรือว่ามนุษย์เองมีความอัศจรรย์มากมาย

และเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งสากลนี้เช่นกัน ?

 

จะดีไหมหากสักวันหนึ่งมนุษย์ทุกผู้จะสำนึกรู้ว่าตนเองที่แท้แล้วเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกัน

ของกันและกัน

เป็นส่วนเดียวกันกับของธรรมชาติที่โอบล้อมตัวพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

ไม่ว่าจะเกิดและดับอีกสักกี่ครั้งก็มีอ้อมแขนเดิมที่คอยอุ้มชูอยู่เสมอ

 

อาจเป็นไปได้ที่ใครๆก็กล่าวว่า

มนุษย์ที่ ‘ก้าวหน้า’ มาไกลถึงขนาดนี้

จะต้องสูญเสียความหลากหลายไป

 

พูดให้ชัดกว่านั้นคือ

คนที่หยิ่งผยองอาจต้องสูญเสียความโดดเด่น

แม้จะสร้างสรรค์ผลงานมากมายที่ผู้อื่นไม่สามารถทำได้

แต่เมื่อเป็นหนึ่งเดียว

ความกลัวที่จะต้องกล่าวว่าสิ่งนั้นไม่ใช่ 'ของเขา'

ก็ได้สั่นสะเทือนต่อมความเห็นแก่ตนเสียจนไม่อาจทนได้

 

คนที่ชอบข่มผู้อื่นอาจต้องสูญเสียอำนาจนั้น

จากเดิมที่เคยมีความภูมิใจล้นเหลือ

เนื่องมาจากในมันสมองที่มีเล่ห์กลหลักแหลมมากมาย

แต่เมื่อเป็นหนึ่งเดียว

ความไม่มั่นคงที่สั่นพื้นที่ใต้เท้าของเขา

ก็ได้ทำให้ขยาดขลาดกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

คนที่คิดว่าเอาชนะธรรมชาติได้อาจต้องยอมแพ้

จากวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอันก้าวหน้า

ที่ต่างเข้าใจว่าเป็นเครื่องมือรับใช้มนุษย์

แต่เมื่อเป็นหนึ่งเดียว

แขนขาที่มีไว้ใช้ประโยชน์ก็เหมือนถูกตัดไป

เพราะที่จริงแล้วมันไม่ได้เป็นอะไรที่มากไปกว่า

การพยายามเข้าใจ 'สิ่งนั้น' ในอีกทางหนึ่ง โดยไม่รู้ตัว

 

สิ่งนั้นที่เป็นแหล่งกำเนิดของพวกเขาเอง

สิ่งนั้นที่อยู่รอบตัวเขาและเป็นตัวเขาในขณะเดียวกัน

 

แต่อีกแง่หนึ่งก็อาจไม่ต้องสูญเสียอะไรมากขนาดนั้น

เพียงแค่ต้องทำใจยอมรับว่าจะต้อง

“รักเพื่อนบ้านเหมือนรักตัวเอง”

เพราะถึงที่สุดแล้วทั้งเขาและเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน

ที่ชื่อว่า โลกใบนี้

ทุกๆคนก็คือหนึ่งเดียวกัน

 

สงครามอาจจะหายไป

รอยร้าวอาจจะถูกประสานได้ด้วยความคิดนี้

 

อาจไม่จำเป็นต้องถึงกับหมดอาลัยในชีวิต

เลิกกระตือรือร้นอยากรู้เรื่องต่างๆ

เพราะเมื่อเราค้นพบอะไรสักอย่าง

ไม่ดีหรอกหรือ

ที่จะสามารถเปรียบมันกับการเข้าถึงความอัศจรรย์ของธรรมชาติที่เราอยู่ในอีกขั้นหนึ่ง

ธรรมชาติที่เราเป็น

ธรรมชาติที่เราเป็นส่วนหนึ่งของมัน

 

-------

 

 

 

 

 

References & Inspirations

 

สุนทร ณ รังษี --- ปรัชญาอินเดีย : ประวัติและลัทธิ

กฤษณะ ไทวปายนวยาส : (รจนา อินทรายุธ แปล) --- ภควัทคีตา

พจนา จันทรสันติ --- วิถีแห่งเต๋า

สุวรรณา สถาอานันท์ --- กระแสธารปรัชญาจีน

Jostien Gaarder --- Sophie’s World

Darren Aronofsky --- The Fountain

IMDb : The Internet Movie Database --- The Fountain : Reviews & Synopsis

Square Enix CO., LTD. --- Final Fantasy VII : Advent Children

Stanford Encyclopedia of Philosophy --- Baruch Spinoza

Stanford Encyclopedia of Philosophy --- Pantheism, Deism, Mysticism

Wikipedia, the free encyclopedia --- Atman, Brahman, Paramatman, Moksha

Wikipedia, the free encyclopedia --- Nirvana, Samsara

Entertainment Weekly --- The Fountain : From Here to Eternity

ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย --- วิชาปรัชญาทั่วไป, ประวัติปรัชญาตะวันตก, ประวัติปรัชญาตะวันออก และ ปรัชญาอินเดีย 

 

 

เมื่อวานดูหนังเรื่อง " 忍 " SHINOBI (Heart Under Blade)

soundtrack เพราะดี ของเจ๊อายู ดูท่าจะเก่ามากแล้ว

เอามาลงเป็น bg track ใน space ซะ

 

<< ฝาก SHINOBI movie's official site >>

 

หนังสวยดี ทั้งฉากทั้งนางเอก (ฮา) plot น้ำเน่า

แต่ทำออกมาแล้ว สนุก+ซึ้ง จนลืมความเว่อร์ไปเลย

ทำเอาช่วงนี้กลับมาชอบดูหนังจำพวก asian period-action ซะงั้น

 

 

 

-----------------

 

 

 

HEAVEN
浜崎あゆみ
-忍- OST

 

最期に君が微笑んで
真っすぐに差し出したものは
ただあまりに綺麗すぎて
こらえきれず涙溢れた

 

あの日きっとふたりは愛に触れた

 

私達は探し合って
時に自分を見失って
やがて見つけ合ったのなら
どんな結末が待っていても

 

運命と呼ぶ以外他にはない

 

Lalala...Lalala...

 

君が旅立ったあの空に
やさしく私を照らす星が光った

 

側にいて愛する人時を越えて形を変えて
ふたりまだ見ぬ未来がここに
ねえこんなにも残ってるから

 

側にいて愛する人時を越えて形を変えて
ふたりまだ見ぬ未来がここに
残ってるから

 

信じて愛する人私の中で君は生きる
だからこれから先もずっと
サヨナラなんて言わない

 

あの日きっとふたりは愛に触れた

 

 

 

-----------------

 

 

 

Heaven
Ayumi hamasaki
Shinobi OST

 

What you offered straight to me
With a smile for the last time
Was just so beautiful
That I gave way to tears

 

Surely, that day
The two of us touched love

 

We sought for each other
Lost ourselves at times
And found each other at last
So whatever result may be waiting for us

 

It's nothing but
Destiny

 

la la la la la la la la la la
la la la la la la la la la la

 

In the sky you set out for
Stars are shining tenderly upon me

 

Stay by my side, my love
Crossing over time and changing your shape
You see? The future we haven't yet seen
Remains here like this

 

Stay by my side, my love
Crossing over time and changing your shape
The future we haven't yet seen
Remains here

 

Trust me, my love
You live within me
So I'll never
Say good-bye to you

 

Surely, that day
The two of us touched love

 

 

.

.

.