เพราะข้าเห็นท่านเป็น “ของเล่น”

สิ่งที่ข้า “ให้” ท่าน มันก็เลยเป็นแค่การทำตามคู่มือแนะนำการเล่น

สิ่งที่ข้า “ต้องการ” จากท่านมันก็เลยเป็นความสนุกสนานที่ไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าของเล่นนั้นจะพัง

แต่ท่านให้ข้าเป็น “คนที่รัก”

ท่านไม่ได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าคาดหวังว่าจะได้

ท่านให้ข้าเท่าที่ท่านอยากจะให้

แล้วท่านก็ไม่ได้ต้องการความสุขจากข้ามากมายขนาดนั้น

สิ่งที่ข้าอยากให้ บางอย่างท่านไม่รับ

สิ่งที่ข้าอยากได้ บางอย่างท่านไม่ให้

ขัดใจ คับข้องใจ ไม่พอใจ ..ของเล่นชิ้นนี้เลย

ข้าเคยอ่านฉลากที่อยู่ข้างกล่องของเล่นอื่นๆ

ข้าดูรายการทีวี อ่านนิตยสารเกี่ยวกับของเล่น

ข้าเคยเล่นของเล่นชิ้นอื่นมามากมาย

คนอื่นเค้าก็เห็นข้าเป็นของเล่นเหมือนกัน

เค้าให้สิ่งที่ข้าต้องการ

เค้าตักตวงสิ่งที่ข้าหยิบยื่นให้

มันตรงกัน

มันสนุกมาก แต่แล้วข้าก็เบื่อ

ข้าพยายามคิดว่าท่านก็เป็นของเล่นใหม่ที่ผู้ผลิตใส่กลยุทธ์มาเพื่อจะได้ไม่เบื่อง่ายๆ

แต่ความจริงที่โหดร้ายก็คือท่านเป็นของเล่นให้ข้าไม่ได้

เพราะท่านต้องการให้ตัวเองเป็น “คนที่รัก” สำหรับข้าเช่นกัน

เพราะความรักมันไม่ใช่เรื่องของ “ของเล่น”

ไม่ว่าสังคม ทีวี นิตยสาร เพลง จะพูดถึงมันเป็นเรื่องคล้ายๆ “ของเล่น” ก็ตาม

ข้ารู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่

แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าแล้วสรุปมันอะไรกันแน่

ไม่ว่าจะถามใคร

ก็ไม่มีใครสามารถให้คำตอบที่ดีกว่านี้ได้อีกแล้ว

ไม่ว่าจะอ่านหนังสือกี่เล่ม

ก็ดูเหมือนเขาจะไล่ให้ไปคิดเอาเอง ไม่งั้นก็สั่งให้ไปเป็นสาวก “รหัสยลัทธิ” กันซะอย่างนั้น

จริงๆแล้วพวกเขาอาจจะรู้ มันอาจจะมีคำตอบ

แต่ไม่มีใครอธิบายให้เข้าใจได้เลย

มันคงเกินกว่าคำพูด

ไม่ว่าเค้าจะพยายามถ่ายทอดให้ได้ดีแค่ไหน

ลงท้าย.. “คำพูด” มันก็มีอยู่แค่นี้

มีให้เลือกพูดอยู่มีกี่คำ

ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งตอกย้ำภาพความน่าสมเพชของ “ของเล่น” ในใจของคนฟังอย่างข้ามากขึ้นเท่านั้น

เพราะท่าน “รัก” ข้า

แต่ข้าไม่สามารถรักท่านได้

ตราบใดที่ข้าไม่โต.. ถ้าการ “โต” หมายถึงการ “เข้าใจถูก”

ตราบใดที่ข้ายังงมโข่งอยู่กับความคิดวนไปวนมา

..ไม่ว่า “ความรัก” จริงๆแล้วจะหมายถึงอะไร

แต่คงไม่ได้หมายถึงแค่ การเป็น “ของเล่น” ของกันและกัน แน่ๆ

กระนั้นความรักสำหรับข้าในทุกวันนี้มันเป็น “แค่นั้น” จริงๆ

ข้าไม่สามารถเข้าใจความรักที่มากกว่า “การตักตวงความสุขจากกันและกัน” ได้

ดังนั้น.. คำ “รัก” ที่ข้าบอกท่านทุกวันนี้

มันก็คงหมายความได้เพียงแค่ว่า ท่านคือคนที่ให้ “ความสุข” แก่ข้าได้มากที่สุด ณ ตอนนี้

และท่านก็คงจะเป็นได้แค่ของเล่นชิ้นใหญ่อีกชิ้นหนึ่งที่คนขี้เบื่ออย่างข้ายังเบื่อไม่ได้ง่ายๆเท่านั้น

วันนี้.. ตอนนี้.. ข้า “ต้องการ” ท่าน

ข้าพูดว่า “รัก” ท่าน

โดยที่ตัวเองยังไม่รู้ไม่เข้าใจความรักเลย

ถ้าวันนึงข้าเข้าใจความรัก

ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าท่านจะเปลี่ยนสถานะตามจาก “ของเล่น” ไปเป็น “คนที่รัก” ได้ด้วยหรือเปล่า

“เวลา” ที่ข้าพูดว่าต้องการจากท่าน

อาจไม่ได้หมายถึงเวลาในความหมายของมันจริงๆก็ได้

มันอาจหมายถึง “ความสุข” ที่จะตักตวงมาได้มากขึ้น

จากการได้ยินคำพูดบางคำ เช่น คำว่า ตลอดเวลา หรือ ตลอดไป

อาจมีวันที่ข้าเบื่อของเล่นอย่างท่านแล้ว

เมื่อถึงวันนั้น.. “เวลา” ก็คงไม่สำคัญอีกต่อไป

ช่วงเวลาที่ท่านเตรียมไว้ให้ข้า ... แต่ข้าก็คงจะไม่ได้ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

ข้าคงไม่ต้องการเวลาที่เหลือพวกนั้นอีก .. เวลาที่มัน “เกินไป”

ที่ข้าต้องการคงเป็น “คำพูดว่าตลอดไป”

แต่ไม่ได้หมายถึง การอยู่ด้วยกันตลอดไปจริงๆหรอก ?