เพราะข้าเห็นท่านเป็น “ของเล่น”

สิ่งที่ข้า “ให้” ท่าน มันก็เลยเป็นแค่การทำตามคู่มือแนะนำการเล่น

สิ่งที่ข้า “ต้องการ” จากท่านมันก็เลยเป็นความสนุกสนานที่ไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าของเล่นนั้นจะพัง

แต่ท่านให้ข้าเป็น “คนที่รัก”

ท่านไม่ได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าคาดหวังว่าจะได้

ท่านให้ข้าเท่าที่ท่านอยากจะให้

แล้วท่านก็ไม่ได้ต้องการความสุขจากข้ามากมายขนาดนั้น

สิ่งที่ข้าอยากให้ บางอย่างท่านไม่รับ

สิ่งที่ข้าอยากได้ บางอย่างท่านไม่ให้

ขัดใจ คับข้องใจ ไม่พอใจ ..ของเล่นชิ้นนี้เลย

ข้าเคยอ่านฉลากที่อยู่ข้างกล่องของเล่นอื่นๆ

ข้าดูรายการทีวี อ่านนิตยสารเกี่ยวกับของเล่น

ข้าเคยเล่นของเล่นชิ้นอื่นมามากมาย

คนอื่นเค้าก็เห็นข้าเป็นของเล่นเหมือนกัน

เค้าให้สิ่งที่ข้าต้องการ

เค้าตักตวงสิ่งที่ข้าหยิบยื่นให้

มันตรงกัน

มันสนุกมาก แต่แล้วข้าก็เบื่อ

ข้าพยายามคิดว่าท่านก็เป็นของเล่นใหม่ที่ผู้ผลิตใส่กลยุทธ์มาเพื่อจะได้ไม่เบื่อง่ายๆ

แต่ความจริงที่โหดร้ายก็คือท่านเป็นของเล่นให้ข้าไม่ได้

เพราะท่านต้องการให้ตัวเองเป็น “คนที่รัก” สำหรับข้าเช่นกัน

เพราะความรักมันไม่ใช่เรื่องของ “ของเล่น”

ไม่ว่าสังคม ทีวี นิตยสาร เพลง จะพูดถึงมันเป็นเรื่องคล้ายๆ “ของเล่น” ก็ตาม

ข้ารู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่

แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าแล้วสรุปมันอะไรกันแน่

ไม่ว่าจะถามใคร

ก็ไม่มีใครสามารถให้คำตอบที่ดีกว่านี้ได้อีกแล้ว

ไม่ว่าจะอ่านหนังสือกี่เล่ม

ก็ดูเหมือนเขาจะไล่ให้ไปคิดเอาเอง ไม่งั้นก็สั่งให้ไปเป็นสาวก “รหัสยลัทธิ” กันซะอย่างนั้น

จริงๆแล้วพวกเขาอาจจะรู้ มันอาจจะมีคำตอบ

แต่ไม่มีใครอธิบายให้เข้าใจได้เลย

มันคงเกินกว่าคำพูด

ไม่ว่าเค้าจะพยายามถ่ายทอดให้ได้ดีแค่ไหน

ลงท้าย.. “คำพูด” มันก็มีอยู่แค่นี้

มีให้เลือกพูดอยู่มีกี่คำ

ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งตอกย้ำภาพความน่าสมเพชของ “ของเล่น” ในใจของคนฟังอย่างข้ามากขึ้นเท่านั้น

เพราะท่าน “รัก” ข้า

แต่ข้าไม่สามารถรักท่านได้

ตราบใดที่ข้าไม่โต.. ถ้าการ “โต” หมายถึงการ “เข้าใจถูก”

ตราบใดที่ข้ายังงมโข่งอยู่กับความคิดวนไปวนมา

..ไม่ว่า “ความรัก” จริงๆแล้วจะหมายถึงอะไร

แต่คงไม่ได้หมายถึงแค่ การเป็น “ของเล่น” ของกันและกัน แน่ๆ

กระนั้นความรักสำหรับข้าในทุกวันนี้มันเป็น “แค่นั้น” จริงๆ

ข้าไม่สามารถเข้าใจความรักที่มากกว่า “การตักตวงความสุขจากกันและกัน” ได้

ดังนั้น.. คำ “รัก” ที่ข้าบอกท่านทุกวันนี้

มันก็คงหมายความได้เพียงแค่ว่า ท่านคือคนที่ให้ “ความสุข” แก่ข้าได้มากที่สุด ณ ตอนนี้

และท่านก็คงจะเป็นได้แค่ของเล่นชิ้นใหญ่อีกชิ้นหนึ่งที่คนขี้เบื่ออย่างข้ายังเบื่อไม่ได้ง่ายๆเท่านั้น

วันนี้.. ตอนนี้.. ข้า “ต้องการ” ท่าน

ข้าพูดว่า “รัก” ท่าน

โดยที่ตัวเองยังไม่รู้ไม่เข้าใจความรักเลย

ถ้าวันนึงข้าเข้าใจความรัก

ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าท่านจะเปลี่ยนสถานะตามจาก “ของเล่น” ไปเป็น “คนที่รัก” ได้ด้วยหรือเปล่า

“เวลา” ที่ข้าพูดว่าต้องการจากท่าน

อาจไม่ได้หมายถึงเวลาในความหมายของมันจริงๆก็ได้

มันอาจหมายถึง “ความสุข” ที่จะตักตวงมาได้มากขึ้น

จากการได้ยินคำพูดบางคำ เช่น คำว่า ตลอดเวลา หรือ ตลอดไป

อาจมีวันที่ข้าเบื่อของเล่นอย่างท่านแล้ว

เมื่อถึงวันนั้น.. “เวลา” ก็คงไม่สำคัญอีกต่อไป

ช่วงเวลาที่ท่านเตรียมไว้ให้ข้า ... แต่ข้าก็คงจะไม่ได้ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

ข้าคงไม่ต้องการเวลาที่เหลือพวกนั้นอีก .. เวลาที่มัน “เกินไป”

ที่ข้าต้องการคงเป็น “คำพูดว่าตลอดไป”

แต่ไม่ได้หมายถึง การอยู่ด้วยกันตลอดไปจริงๆหรอก ?

Universe Spirituality

ความเชื่อมากมายที่ล้วนกำเนิดจากสันดานความกลัวของมนุษย์ฝังรากลึกลงในจิตใจ

คำสอนถูกส่งผ่านออกจากความคิดสู่ปาก พรั่งพรูไปสู่โสตผู้ฟัง

จากโสตผู้ฟังเข้าสู่ความคิดที่มีตาข่ายกั้นกรองอยู่

ปล่อยให้สิ่งที่ชอบที่รักเข้าไปสมสู่กับก้อนแห่งจิตตนเอง

เขี่ยสิ่งที่เกลียดที่ชังทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

จากที่เคยเป็นเหมือนเส้นเชือกสีขาวบริสุทธิ์

ก็แปดเปื้อนไปด้วยสีอื่นๆอันถูกแนบเข้ามาจากผู้ที่ส่งผ่าน

สันดานความเลือกที่รักมักที่ชัง สันดานความเห็นแก่ตัว

ถูกผสมเข้าไปเรื่อยๆ ทีละน้อยๆ

วันเวลาผ่านไป

ผู้ที่ระลึกได้ว่า "เชื่อ" สิ่งเหล่านั้นไปเพื่ออะไร

ผู้ที่รับเชือกมาแล้วสามารถแยกแยะสีขาวออกจากสีอื่นได้

ก็ค่อยๆตายจากไปในระยะทางอันยาวไกลของประวัติศาสตร์

เส้นเชือกเหล่านั้น บัดนี้ยากยิ่งแล้ว

ที่จะเป็นหลักให้มนุษย์ฉุดดึงตนไปสู่ความสงบสุข

แม้ผู้ที่ยินยอมพร้อมใจจะยังคงเหลืออยู่

แต่ความมั่นใจในเชือกเหล่านั้นคงมิเคยได้แผ้วพานในจิตใจของเขา

ศาสนาคืออะไรเล่าในเวลานี้ ?

หนึ่งในสถานะที่ระบุอยู่บนเอกสารบ่งตัวของประเทศที่สังกัด ?

ลัทธิปฏิบัติศาสนกิจเพื่อแสดงออกถึงความเป็นชุมชนของคนที่ดีงาม ?

มนุษย์อีกพวกหนึ่งเห็นความเปื่อยยุ่ยอันจะนำไปสู่การขาดสะบั้นลงของเส้นเชือกเหล่านั้นในอนาคต

พร้อมๆกันจึงได้พยายามทอเชือกอีกเส้นหนึ่งขึ้นจากวัสดุที่แตกต่างออกไป

วัสดุที่เรียกว่า ‘ปัญญา’ มิใช่ ‘ศรัทธา’

แต่รูปแบบการทอเชือกชนิดที่พวกเขาคิดขึ้นใหม่นี้มีความพิเศษที่ต่างออกไป

เพราะมันสามารถทอขึ้นได้ด้วยฝีมือของใครก็ตามที่อยากมีเชือกไว้ใช้ส่วนตัว

ชะตากรรมของเส้นเชือกเหล่านี้จึงยุ่งเหยิงวุ่นวายยิ่งกว่า

แต่ละเส้น ... ต่างเส้นต่างถูกรังสรรค์ขึ้นมาจากความคิดของละคน

บางคนเอาเชือกเส้นอื่นมาร้อยรัด ตัดต่อ พันเข้ากับเชือกของตน

ยิ่งนานไป … เมื่อวันหนึ่งผู้คนเหนื่อยล้า

ไม่มีใครสนใจจะทอเชือกใช้เองอีกต่อไป

ไม่มีใครสนใจที่จะศึกษาวิธีการทอเชือกแม้ว่าจะทำได้ง่ายสักเพียงไหน

แม้ว่าจะเล็งเห็นความเสื่อมโทรมของเชือกเก่าๆเหล่านั้น

... แต่ในเมื่อพวกเขาลืมไปแล้วว่า

การช่วยกันทอเส้นเชือกให้แข็งแรงเคยเป็นหน้าที่ของมนุษยชาติ

พวกเขาจึงยอมไปตามเส้นทางที่เชือกเก่าๆขาดๆได้พาดผ่านไว้

ผู้คนที่ฉุกใจสงสัยแม้จะพอมีหลงเหลืออยู่บ้าง

แต่ก็มิได้คิดถึงสิ่งใหม่ๆ ... มิได้คิดถึงทางใหม่ๆ

เพียงแค่พยายามหาเส้นใยในเชือกที่ยังมีสีขาวบริสุทธิ์อยู่

ยังมีความแข็งแรงดีอยู่

แล้วรวบรวมมันมาทอเป็นเส้นที่เหมือนจะดูใหม่

แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร

เส้นเชือกที่ถักทอขึ้นโดยศาสดาของศาสนาต่างๆและนักปรัชญาแต่ละคน

แม้ว่าต่างจะมาจากจิตวิญญาณของความใคร่รู้และปรารถนาดี

รวมทั้งผ่านวิธีการอันล้ำลึกแห่งปัญญาของพวกท่าน

แต่ก็มิพ้นต้องเสื่อมสลายไปด้วยปัจจัยแห่งกาลเวลา

และปัญญาอันเขลาของผู้ที่มาทีหลัง

ในระหว่างกระบวนการเหล่านี้ได้มีสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นมา

‘วิทยาศาสตร์’

ใครๆต่างก็บอกว่ามันกำเนิดมาจากปรัชญา

แต่ก็น่าสงสัยว่าอาจเกิดขึ้นมาพร้อมๆกัน

เพียงแต่ยังไม่แยกจากกัน

ถ้ามันเกิดมาพร้อมกัน ...

นั่นเป็นเพราะมันเกิดจากสองด้านของมนุษย์หรือเปล่า

จึงทำให้เมื่อเติบโตขึ้น อันหนึ่งจึงคงรูป

อีกอันหนึ่งจึงกลายพันธุ์และบิดเบี้ยวไป

เป็น ... ‘เทคโนโลยี’

สิ่งนี้เองที่อาจเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในปัจจัยของรอยร้าวระหว่างมนุษยชาติ

ช่องว่างระหว่างคนเราค่อยๆคับแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก

แต่ช่องว่างระหว่างจิตใจกลับยิ่งไกลและห่างออกไป

จนวันหนึ่งมนุษย์แทบทุกผู้ก็ได้รับรู้ถึงความโหวงเหวงอันน่าอึดอัดรอบกาย

มนุษย์ถูกตัดขาดจากความเป็นตัวของตัวเอง

จากธรรมชาติรอบๆตัวเอง

เส้นใยทั้งที่เชื่อมระหว่างมนุษย์กับมนุษย์

และที่เชื่อมระหว่างมนุษย์กับจิตวิญญาณของเขาเอง

ได้ถูกตัดให้ขาดสะบั้นลง

ด้วยกรรไกรที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นมาเอง

ด้วยกรรไกรที่มาจากโรงงานของลัทธิทางเศรษฐกิจและการเมืองสมัยใหม่

ที่มนุษยชาติไม่สามารถโทษใครได้นอกจากตนเอง

สิ่งที่ท่านผู้ถักทอเชือกเหล่านั้นตั้งใจ มิใช่อื่นใดไกลเลย

หากมองให้ลึกแล้วจุดมุ่งหมายที่เชือกของแต่ละท่านทอดยาวไปถึง

ก็อาจนับได้ว่าเป็นจุดเดียวกันด้วยซ้ำ

เพียงแต่ท่านทั้งหลายได้ต่างคนต่างสร้างเอาไว้

ก็เป็นเพราะ ‘วัฒนธรรม’ ได้พาท่านเดินทางมาเสียไกล

ทางที่เราสามารถเริ่มต้นได้ ยิ่งมีหลากหลายนั้น

ก็เพียงเพื่อให้จำนวนของผู้ที่มีโอกาสรู้จักกับสภาวะดั้งเดิมแห่งตนมีมากขึ้นเท่านั้น

สภาวะดั้งเดิมของมนุษย์ ‘เป็น’ อย่างไร ?

และ มัน ‘คือ’ อะไร ?

มนุษย์ คือ อะไร ?

นี่ไม่ใช่หรือคือ ‘คำถาม’ ที่เราล้วนต้องการคำตอบตลอดมา

ลัทธิทางศาสนะและปรัชญามากมายได้เคยนำเสนอไปแล้ว

ซ้ำไป .. ซ้ำมา

เรื่องของ ‘จิตวิญญาณสากล’

อาจมิใช่เพราะมันเป็นความจริง

แต่เพราะมันดูเป็นแนวความคิดที่เรียบง่ายที่สุด

มีปัญหาหรือข้อบกพร่องให้โจมตีน้อยที่สุด

สามารถเชื่อมโยงเข้ากับสิ่งที่อยู่รอบกายเราตลอดเวลา

แต่เรามองข้ามที่จะให้ความสนใจไปได้ง่ายที่สุด

… ธรรมชาติ …

มันก็อาจเป็นไปได้ที่ ‘สิ่งนี้’ จะเป็นเรื่องที่ถูกปั้นแต่งขึ้น

เป็นเรื่องที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้

แต่เมื่อประสานมันเข้ากับธรรมชาติรอบกาย

ที่มนุษย์ต่าง ‘ยอมรับ’ ว่ารู้จักมันดี

ซ้ำบางครั้งยังแยก ‘ตัวเอง’ ออกจากมัน

ทั้งยังทำตัวราวกับเป็นเจ้าของ

... ด้วย ‘เทคโนโลยี’

ก็คงไม่ยากที่มนุษย์จะยอมรับถึงความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติที่มีระบบอันละเอียดล้ำลึกนั้นบ้าง ?

แล้วไม่คิดหรือว่ามนุษย์เองมีความอัศจรรย์มากมาย

และเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งสากลนี้เช่นกัน ?

จะดีไหมหากสักวันหนึ่งมนุษย์ทุกผู้จะสำนึกรู้ว่าตนเองที่แท้แล้วเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกัน

ของกันและกัน

เป็นส่วนเดียวกันกับของธรรมชาติที่โอบล้อมตัวพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

ไม่ว่าจะเกิดและดับอีกสักกี่ครั้งก็มีอ้อมแขนเดิมที่คอยอุ้มชูอยู่เสมอ

อาจเป็นไปได้ที่ใครๆก็กล่าวว่า

มนุษย์ที่ ‘ก้าวหน้า’ มาไกลถึงขนาดนี้

จะต้องสูญเสียความหลากหลายไป

พูดให้ชัดกว่านั้นคือ

คนที่หยิ่งผยองอาจต้องสูญเสียความโดดเด่น

แม้จะสร้างสรรค์ผลงานมากมายที่ผู้อื่นไม่สามารถทำได้

แต่เมื่อเป็นหนึ่งเดียว

ความกลัวที่จะต้องกล่าวว่าสิ่งนั้นไม่ใช่ 'ของเขา'

ก็ได้สั่นสะเทือนต่อมความเห็นแก่ตนเสียจนไม่อาจทนได้

คนที่ชอบข่มผู้อื่นอาจต้องสูญเสียอำนาจนั้น

จากเดิมที่เคยมีความภูมิใจล้นเหลือ

เนื่องมาจากในมันสมองที่มีเล่ห์กลหลักแหลมมากมาย

แต่เมื่อเป็นหนึ่งเดียว

ความไม่มั่นคงที่สั่นพื้นที่ใต้เท้าของเขา

ก็ได้ทำให้ขยาดขลาดกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

คนที่คิดว่าเอาชนะธรรมชาติได้อาจต้องยอมแพ้

จากวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอันก้าวหน้า

ที่ต่างเข้าใจว่าเป็นเครื่องมือรับใช้มนุษย์

แต่เมื่อเป็นหนึ่งเดียว

แขนขาที่มีไว้ใช้ประโยชน์ก็เหมือนถูกตัดไป

เพราะที่จริงแล้วมันไม่ได้เป็นอะไรที่มากไปกว่า

การพยายามเข้าใจ 'สิ่งนั้น' ในอีกทางหนึ่ง โดยไม่รู้ตัว

สิ่งนั้นที่เป็นแหล่งกำเนิดของพวกเขาเอง

สิ่งนั้นที่อยู่รอบตัวเขาและเป็นตัวเขาในขณะเดียวกัน

แต่อีกแง่หนึ่งก็อาจไม่ต้องสูญเสียอะไรมากขนาดนั้น

เพียงแค่ต้องทำใจยอมรับว่าจะต้อง

“รักเพื่อนบ้านเหมือนรักตัวเอง”

เพราะถึงที่สุดแล้วทั้งเขาและเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน

ที่ชื่อว่า โลกใบนี้

ทุกๆคนก็คือหนึ่งเดียวกัน

สงครามอาจจะหายไป

รอยร้าวอาจจะถูกประสานได้ด้วยความคิดนี้

อาจไม่จำเป็นต้องถึงกับหมดอาลัยในชีวิต

เลิกกระตือรือร้นอยากรู้เรื่องต่างๆ

เพราะเมื่อเราค้นพบอะไรสักอย่าง

ไม่ดีหรอกหรือ

ที่จะสามารถเปรียบมันกับการเข้าถึงความอัศจรรย์ของธรรมชาติที่เราอยู่ในอีกขั้นหนึ่ง

ธรรมชาติที่เราเป็น

ธรรมชาติที่เราเป็นส่วนหนึ่งของมัน

-------

References & Inspirations

สุนทร ณ รังษี --- ปรัชญาอินเดีย : ประวัติและลัทธิ

กฤษณะ ไทวปายนวยาส : (รจนา อินทรายุธ แปล) --- ภควัทคีตา

พจนา จันทรสันติ --- วิถีแห่งเต๋า

สุวรรณา สถาอานันท์ --- กระแสธารปรัชญาจีน

Jostien Gaarder --- Sophie’s World

Darren Aronofsky --- The Fountain

IMDb : The Internet Movie Database --- The Fountain : Reviews & Synopsis

Square Enix CO., LTD. --- Final Fantasy VII : Advent Children

Stanford Encyclopedia of Philosophy --- Baruch Spinoza

Stanford Encyclopedia of Philosophy --- Pantheism, Deism, Mysticism

Wikipedia, the free encyclopedia --- Atman, Brahman, Paramatman, Moksha

Wikipedia, the free encyclopedia --- Nirvana, Samsara

Entertainment Weekly --- The Fountain : From Here to Eternity

ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย --- วิชาปรัชญาทั่วไป, ประวัติปรัชญาตะวันตก, ประวัติปรัชญาตะวันออก และ ปรัชญาอินเดีย 

เมื่อผมถูก tag

ผมจึงต้องสลัดขนทิ้ง

และมาออกกำลังกาย

ลดความยาวของสันหลัง

ด้วยการ up space วันนี้...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เรื่องของเรื่องก็คือว่า...

Tag (น.,ก.) คือ การละเล่นของชาว net ที่เขียน online diary/blog/space

นิยม up entry เพื่อกล่าวถึงเรื่องของตนเองที่ไม่ค่อยมีใครรู้มาก่อนเป็นจำนวน 5 เรื่อง

แต่ในช่วงหลังๆมานี้ลักษณะจะเบนไปในทางที่เป็นการพูดถึงตัวเองในเรื่องทั่วๆไปให้คนอื่นรู้จักเสียมากกว่า

ส่วนต้นกำเนิดของการละเล่นชนิดนี้ เริ่มมีมาตั้งแต่เมื่อใดหรือใครเป็นผู้ริเร่มนั้นไม่มีผู้ใดทราบ

เมื่อคนหนึ่งโดน tag แล้วจะต้อง tag ไปยังคนที่มี diary/blog/space อีก 5 คนที่ไม่เคยถูก tag ต่อ

[ คำนิยามนี้เป็นของนางชะนีเจนนี่ (ซึ่งก็ไปเนียนมาจากชาวบ้านเค้าอีกที)

ซึ่งอิชั้นเอามาทำให้เป็นภาษาที่ตนเองเข้าใจง่ายขึ้นอีกที ]

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

สรุปว่า tag นี่เค้าให้เขียนเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง

คล้ายๆกับการ “แฉ” ใช่ไหม?

มันยากอยู่น๊ะ..

คนปกติที่ไหน จู่ๆเค้าจะมาเปิดเผยเรื่องของตัวเองแบบนั้นกัน - -*

เอาเป็นว่าจะทำคล้ายๆกับการแก้ไขความเข้าใจผิดของคนอื่นเกี่ยวกับตัวผมก็แล้วกัน

ดีไหม...?

แล้วก็คงมีพูดถึงเรื่องความชอบอื่นๆบ้างนั่นแหล่ะ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

I. เป็นสาวกที่มั่นคงในลัทธิ J-Rock อย่างยิ่งยวด

ไม่จริงเล๊ย..ที่เพื่อนๆคิดกันไปนั้นถือว่าอยู่ในระดับที่น้อยมาก

เมื่อเทียบกับมนุษย์หลุดโลกในวงการที่ข้าเจ้าคุยด้วยทางเน็ตคนอื่นๆ

ทั้ง a.) ความนิยมสี ขาว-แดง-ดำ : อันนี้คนทั่วไปก็มีที่เค้าชอบๆกัน

b.) style เสื้อผ้า/options/make-up แบบที่ว่า : ไอ้นี่ก็อีกอัน

ผมได้แต่บ้าไปอย่างนั้นแหล่ะครับ แต่เอาเข้าจริงแล้ว

ผมไม่เคยไปคอสพง cosplay อะไรกับเค้าหรอก T^T

c.) การหายใจเข้าออกเป็นเพลง J-Rock : นี่ก็ถือว่าอ่อนหัดนัก

ผมฟังเพลงแนวนี้ไม่มากพอจนถึงกับจะเป็น J-rock Mania หรอก

เพียงแต่ผมเป็นพวกจมปลัก ชอบอะไรแล้วก็จะติดอยู่กับสิ่งนั้นนานๆ

เลยไม่ได้สนใจฟังเพลงแนวอื่นๆเท่านั้นเอง - -*

ถ้าจะให้คิดๆดูแล้วพี่หมิง(ปรสิตเพนกวิน)ยังจะเชี่ยวกว่าผมซะอีก ^^

[ยิ่งไปกว่านั้น บางอารมณ์ที่หูและประสาทเต้นตุ๊บๆแบบ “ไม่ไหวแล้ว”

ผมยังสรรหาสิ่งสบายหู and some ตลาด-things มาฟังอีกด้วย]

II. มีนิสัย man และ gent. เป็นไส้เดือนไร้เพศ

ไม่ใช่นะครับ.. ผมน่ะเป็นผู้หญิ๊งผู้หญิง - -*

เพียงแต่เวลาเล่นเน็ตมันรู้สึกกระดากที่จะพูด ค่ะ จ้ะ เหรอค่ะ เจ้าค่ะ เท่านั้นเอง

ก็มีกรณีที่คุยกับคนที่เราเกรงใจ + อยากให้เค้ามองเราเป็นคนปกติอยู่

ก็จะพูด “งิ” แทน..เค้าก็จะไม่มองเราเป็นไส้เดือน แต่มองเป็นวัยรุ่นภาษาวิบัติแทน - -ll

ส่วนในชีวิตจริงก็เห็นๆกันอยู่ว่าผมไม่ได้ gent. (ย่อมาจาก gentle) อะไรเลย

ออกจะอู้งาน+ขี้เกียจตัวเป็นขน แถมเป็นไปได้ยังให้คนอื่นทำแทนไปซะงั้น

พวกงาน volunteer ก็ไม่เค๊ยไม่เคยไปช่วยอะไรเค้าเลยจริงๆ

ไอ้ที่เห็น ab-man ไปวันๆนั่นก็แค่อิทธิพลจากการชอบ yaoi เท่านั้นเอง ^^”

III. ต่อเนื่องจากข้อเมื่อกี้ : อิทธิพลของ Yaoi ในชีวิตข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าไม่ได้ born to be สาวกY ตั้งแต่แรกหรอกนะ

เริ่มชอบเพลง J-Rock ก่อนแล้วค้นไปค้นมาถึงได้เจอ Fiction J-Rock แบบวายๆ

(ก็มันไม่มี Fan-Fiction แบบอื่นแต่งมาให้อ่านเลยนี่หว่า)

นั่นแหล่ะ.. ตอนแรกก็อ่านๆไปเพราะมันแปลกดี+ไม่มีทางเลือกอื่น(เหรอ?)

แต่พอคิดจริงๆจังๆอีกทีก็หลงรักมันไปแล้ว

เวลาผมอ่านY จะไม่เน้นฉาก (แต่ถ้ามีก็จะถือว่าเป็นของแถม 555+)

ผมชอบเรื่องที่ plot มันกุ๊กกิ๊กหวานแหวว

ทำให้เราเห็นว่า ถึงจะเป็น ชาย-ชาย มันก็รักกันได้อย่างบริสุทธิ์ไม่แพ้กัน

สรุปคือ ผมไม่ชอบ hentai นะครับ.. ไม่ต้องแซวกัน

ยกเว้นแต่ว่าจะส่งมาให้ ถ้างั้นก็ยินดีรับครับ!! (ฮา)

ต่อไปเข้าโหมดเครียดล่ะ ไม่เผินๆเหมือนข้อที่ผ่านมาแล้ว

จะอ่านข้ามๆไปก็ได้นะครับ ^^”

IV. ผมน่ะ “ขี้ วี น” เป็นที่ยิ่ง + “สํ า อ อ ย” อย่างไร้เหตุผลได้อีก

บางคนอาจยังไม่รู้.. แต่ผมเนี่ยแหล่ะ

ถ้าโมโหอะไรแล้วไม่เคยเก็บอารมณ์กับใครเค้าหรอก

เรื่องกาลเทศะไม่ต้องพูดถึง.. สถานที่ไม่สำคัญ..

จิตใจของคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องคำนึง..

ถ้าจะมีคนสังเกต..

ผมก็เคยวีนใส่ผู้ใหญ่ไปหลายรอบแล้ว

เป็นความรู้สึกที่แย่จริงๆนะ

พออารมณ์เรามันเย็นลงแล้วค่อยมาคิด

คิดว่าเมื่อกี้เราพ่นอะไรแย่ๆใส่คนอื่นไปบ้าง

เกือบๆจะเฟลได้เลยทีเดียว

(ผมจะปรับปรุงตัวเองนะ)

อาการที่ต่อเนื่องกันมาก็คือ “เฟล” (จิตตก)

เวลามีอะไรมากระทบจิตใจนิดๆหน่อยๆ

อาจไม่ใช่กรณีรู้สึกผิดกับนิสัยตัวเอง

อาจเป็นการถูกทำร้ายจิตใจจากคนอื่น

ผมก็รู้สึกแย่ใช่ไหม.. จากนั้นสถานการณ์สามารถเป็นไปได้ 2 แบบ

a.) ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ หรือ มีแต่ไม่มีใครสนใจ :

ผมเก็บอารมณ์เอาไว้ ไตร่ตรองไปมาจนขุดตัวเองขึ้นมาได้เอง

เพราะปกติผมก็ไม่เศร้ากับเรื่องแย่ๆของตัวเองนานๆอยู่แล้ว

เรื่องราวมันก็จบไป… กับ b.) มีคนสังเกตเห็นว่าผมผิดปกติ :

คนๆนั้นเข้ามาถามไถ่ แสดงความเป็นห่วงเป็นใย

ไม่รู้สิ.. ถ้าลงเอยแบบนี้ ผมเป็นห้ามตัวเองไม่อยู่แทบทุกครั้ง..

อารมณ์สงสารตัวเองจะถูก build ขึ้นมาจนต้องร้องไห้ต่อหน้าผู้โชคร้ายคนนั้น

ถึงไม่ร้องไห้ก็บ่นบ้าบอพร่ำเพ้อให้เค้าฟัง

ทั้งๆมันก็เป็นเรื่องน่าเบื่อและเค้าก็ไม่ได้อยากฟังสักนิด

(ผมจะปรับปรุงตัวเองนะ)

V. ด้านมืดของจิตใจ (พี่เจรี๊ยบรีเควสมาเมื่อกี้)

ที่จริงแล้วผมไม่เข้าใจนะว่า “ด้านมืด” คืออะไร

แต่ตามที่พี่เจรี๊ยบแกอธิบายมาก็ประมวลผลออกมาได้เลาๆ

ว่ามันหมายถึงสันดานที่เลวที่สุดที่ฝังอยู่ในจิตใจของผม

(ในที่นี้มันเป็นนิสัยที่ทำให้ตัวผมเองรู้สึกแย่ถึงกับเฟลอย่างกู่ไม่กลับอีกด้วย)

คือผมเป็นพวกขาดความรักไม่ได้...

ทั้งๆที่ตัวผมเองก็ไม่ได้เป็นผู้ที่มีความรักล้นหลามเผื่อแผ่ให้กับใครมากมายนัก

จะพูดให้ถูกก็คือ..

ผมไม่ยังไม่เคยคิดว่าตัวเองรักใครคนไหนสักคนเลยด้วยซ้ำ

แม้แต่ “รัก” คืออะไร ผมก็ไม่เคยคิดออก

ผมได้แต่หลอกว่าตัวเองมีมาตรฐานความรักสูง

ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย.. ผมมันเลวยิ่งกว่าไส้เดือนในดินแฉะๆ

ที่ผ่านมาในชีวิตผมทำอะไรหลายๆอย่างไปโดยไม่รู้ตัวเยอะมาก

จุดประสงค์ของสิ่งเหล่านั้นมันก็แค่ทำให้คนรอบข้างหันมารัก มาสนใจในตัวผม

โดยไร้สตินั้นเอง.. ที่ผมทำให้ผู้คนต้องเจ็บปวดมาแล้วนับไม่ถ้วน

ทั้งนี้ทั้งนั้นผมก็ไม่เคยห้ามตัวเองไม่ให้ทำอย่างนั้นได้เสียที

ผมเคยนั่งคิดเองเงียบๆคนเดียวมาหลายครั้ง

แต่เพราะผมไม่รู้ว่าที่ทำไปนั้น..

สิ่งไหนบ้างที่เข้าข่ายว่าเป็นการกระทำที่ผิด ที่เกินเลย ที่ไม่ดี

ผมก็เลยไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าต้องวางตัวแบบไหน ต้องแสดงออกถึงระดับไหน

ต้องทำตัวยังไง จึงจะไม่ทำร้ายคนอื่น...

ผมมันเลวมากจริงๆในจุดนี้…

ผมเรียกร้องความรักมากมายจากคนรอบข้าง

ในขณะที่ตัวเองไม่รู้จักแม้แต่การแบ่งปันความรักให้พวกเขาเลย

เลวแล้วเลวอีกจริงๆ

-จบครับ-

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ปล. ช่วงนี้เกิดความรู้สึกอย่างนึงขึ้นมาเกี่ยวกับการพยายามลืมอดีตของตัวเอง

ผมมองว่าภาพความทรงจำในอดีตนั้นเป็นเหมือนกับพันธนาการ

ที่ผ่านมาผมตั้งใจทำอยู่สิ่งเดียวคือพยายามปลดมันออก

วิ่งหนีจากมันไป

ผมไม่เคยหยุดเพื่อคิดเลย

จนกระทั่งบัดนี้..

เดิมเคยมีภาพลวงตาของความสุขในอดีตให้คิดถึง

แม้จะเจ็บปวด แต่ก็เป็นปัจจัยนึงที่ทำให้มีชีวิตอยู่ไป

เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของความคิด

และความคิดทำให้ผมมีอยู่

แต่หากวันนึงผมลืมมันไปได้จริงๆ

หากว่าเรื่องราวเหล่านั้นมันถูกลบออกไปจากผืนผ้าใบของผมได้จริงๆ

สิ่งที่ผมเหลือนั้นก็ไม่มีอะไรอีกนอกจากความว่างเปล่า

ความว่างเปล่านั้นคงไม่ได้ทำให้ผมมีความสุข

มากไปกว่าการมีภาพลวงในอดีตคอยหลอกหลอนหรอก

แล้วอย่างนั้น…

การหลบหนีจากพันธนาการนี้ไป

มันจะต่างอะไรกับ “การกักขังตัวเอง” อีกครั้ง

เอาไว้ในกรงแห่ง “ความโหยหาอิสระภาพ” ล่ะ ?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ปล.2 ผมพูดงงๆเน้อะ

จะมีใครเข้าใจที่ผมพูดไหมเนี่ย ?

กรี๊ดดดดด~!!! ไม่ได้อัพสเปซมากี่ชาติแล้วน๊ะ ?

รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็ว มว๊าก~ๆ

อยู่หอมาได้เกือบเดือนนึงแร้ะเนี่ย

เน็ตก็ไม่มี (แม่ไม่คิดจะให้ข้าเจ้าติด - -“)

มีแต่คอมฯ.. ครั้นจะไปพึ่งพิงห้องคอมฯคณะ

เน็ตก็สุดจะช้า คลานได้ไม่เร็วไปกว่าเต่าอายุ 6,669 ปี

คอมฯก็แสนจะห่วย.. แถมมี firewall กุโหลดบิทไม่ได้อีก

แม้แต่ msn ก็ยังเป็นเวอร์ชั่นตั้งแต่พระเจ้าเหายังไม่เกิด

จะลงโปรแกรม*าอะไรเพิ่มก็ไม่ได้.. เซ็งโคร่ดๆ

เปิดสเปซแล้วมันก็หงิกๆๆทุกทีเลย พร๊าจ้าว~ โฮๆๆๆ

ก็น๊ะ.. ไอ้ที่หายไปปลีกวิเวก / อยู่หอเนี่ย

ไม่ใช่ว่าไม่ได้กลับบ้านน๊ะ..

มันก็กลับแหล่ะแต่ไม่ได้เล่นคอมฯอยู่ดี

ก่อนหน้านี้ สอบ mid-term ก็วุ่นวายได้อีก

เรื่องของเรื่องคือข้าพเจ้าแอบโง่ไง

ถ้าไม่เนิร์ดให้มากๆ เกรดคงห่วยกว่าเทอมก่อนอีก

อาจจะเน่าจนขุดไม่ขึ้นอีกเลยก็เป็นได้

ข้าเจ้าไม่อยากตกมีนเหมือนเดิม

แล้วไปเนิร์ดหนักเอาตอน final อีกแล้วอ่ะ

เกลียดเกรดตัวเองอันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

เห็นแล้วมัน แอบพรี มวั๊กๆ

เออ.. จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยจะได้อัพสเปซ

ให้มันเป็นแก่นเป็นสารเหมือนคนอื่นเค้า

เคยคิดว่าจะมีเวลาว่างๆ

เอาก้อนๆที่ลอยตุ๊บป่องในสมองอยู่เต็มไปหมดนั่นมาเรียบเรียงบ่อยๆ

แต่ไม่เคยว่างเลยแม้แต่อึดใจเดียว ..ให้ตาย - -*

ว่างก็ต้องอ่านหนังสือ (หนังสือเรียน.. จริงๆนะเว้ย)

ไม่งั้นก็ถูกกิเลสชักนำ..

ไปนั่งอ่านการ์ตูน ไม่ก็นั่งเปิดหนังดู

ซวยสิกรู.. ต่อมความสามารถในการเรียบเรียงฝ่อไปแล้ว

แม้แต่ skill ในการแต่ง words ก็แทบไม่เหลือแล้วอ่ะ

พอนึกจะขีดๆเขียนๆอะไรอีกทีก็ออกมาแบบ แอบเสิร์ดๆ ตลอด

แม่* เฟลได้อีกอ่ะ  ...แงๆๆๆ

ปล. ช่วงนี้อยู่ในระหว่างเพิ่ม skill ในการคิดคำศัพท์หมวด “แอบ-“

ปล2. คิดถึง เพื่อนๆ + ชาวปรสิต ทุกคนงั๊บ

1. หนังสือเล่มล่าสุดที่อ่าน...Broken Bridge.. ext reading ที่คณะ..ฮ่าๆๆ ขยันป๊ะหล่ะ

2. ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดที่ดู? ไปดูกับใคร? ที่ไหน?...จำไม่ได้...เอ๊ะ~!?..หรือไม่อยากจำกันน๊ะ = =?

3. รายการวิทยุที่กำลังฟังอยู่หรือเพลงที่กำลังฟังอยู่ตอนนี้...เพลงอะไรไม่รู้ในอัลบั้ม anima (nightmare)

4. ชอบฟังเพลงแนวไหนมากที่สุด...ไม่เป็นแนวว่ะ ฟังเพลงที่ฟังแล้วตัวเองคิดว่าเพราะนั่นแหล่ะ

5. พูดคำว่ารัก ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่จำได้ป่าว?...พูดเล่นๆก็คงวันนี้...พูดจริงๆ ---- จำไม่ได้แล้ว

6. ข้อดีของตัวเองคิดว่าคืออะไร?...จิตไม่ปกติ

7. แล้วข้อเสียล่ะ?...งี่เง่า

8.มองคนอื่นยังไง...มองอย่างที่(เราคิดว่า)เค้าเป็น ---- พยายามตัดคำในวงเล็บออกด้วย

9.Wallpaper ที่คอมพิวเตอร์เป็นรูปอะไร?...รูปอิตาหัวเงินใน trinity-blood อ่ะ? ชื่อไรไม่รู้ไม่ได้อ่าน..แต่มันเท่ดี

10. สถานที่ที่อยากไปมากที่สุด?...ที่ๆอยู่แล้วมีความสุข

11. คำพูดติดปาก...เปลี่ยนไปเรื่อยๆอ๊ะ..ขี้เกียจมานั่งสำรวจตัวเองวุ้ย - -*

12. ตอนนี้คิดถึงใครอยู่หรือเปล่า?...-ขอผ่าน-

13. เวลามองเห็นทะเลแล้วรู้สึกอะไร?...รู้สึกว่ามันสวยจัง~!! โอ้ romantic อะไรเช่นนี้ > <~555+

14. ผลไม้สุดโปรด?...อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ทุเรียนกับน้อยหน่า

15. มีโทรศัพท์ ถึงคุณกี่ครั้งใน 1 วัน?...ไม่เกิน 3 ครั้ง ------ บางวันมีแค่สายเดียวด้วย T^T~โคร่ดๆอับเฉา !!

16. คติประจำใจในการดำเนินชีวิต?...มีชีวิตโดยคิดว่าพรุ่งนี้อาจจะตาย แต่ฝันโดยคิดว่าชีวิตนี้มีเวลาเป็นนิรันด์

17. โทรศัพท์มือถือ หรือ โทรศัพท์บ้านสีอะไร ?...มือถือสีชมพู(?!?!?) โทรศัพท์บ้านมีหลายเครื่องว่ะ

18. ตั้งเป้าหมายในชีวิตอยากจะเรียนถึงระดับไหน?... “การเรียนรู้“ ไม่ได้จบแค่ตอน “เรียนจบ”

19. อยากทำอะไรให้พ่อแม่ดีใจ?...หลายอย่างที่ตอนนี้ยังทำไม่ได้ กรั่กๆๆ

20. เพื่อนเราแอบชอบแฟนเราจะทำยังไง?...ตอนนี้ยังไม่มีแฟนให้เพื่อนมันมาชอบเล๊ย~!!

21. ถ้าเพื่อนสนิทกับแฟนเราแอบคบกันทำไง?...ทำงี้ลงก็ไม่เรียกว่าเพื่อนแล้ว..ใช้คำพูดผิดน๊ะค่ะคุณคนถาม

22. อกหักรู้สึกอย่างไร?...ลองเองสิ

23. เป็นคนขี้หึงไหม?...ไม่ขี้หึง แต่คิดมาก

24. ถ้าขอพรได้ 1 ข้อจะขออะไร?...ขอให้เรา control สิ่งที่เป็นของเราได้

25. อยากจะฝากอะไรถึงคนที่คุณจะส่งถึง?...คนอ่านสเปซเนี่ยน่ะเหรอ?..up entry ครั้งต่อไปกะว่าจะเล่านิทานนะค่ะ อย่าลืมมาอ่านด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ (^---^)  *โค้งๆ*

26. สิ่งที่อยากพูดมากที่สุด?...-!!censor!!-

27. และอยากฝากอะไรถึงคนที่ส่งมาให้มั้ย ...คิดถึงนะ >3<

28. เข้าเวปไรอยู่...เว็บที่เข้าอยู่ไง = =”ll (โทษที..มันเยอะจนขี้เกียจบอก)

29. คาดหวังจะได้รับเมล์จากใครเป็นพิเศษรึเปล่า...คาดหวังอย่างลมๆแล้งๆ ฮะฮะ

30. ถ้าได้หละ...ก็อาจจะลบทิ้ง (เปิดดูเด่ะว่ะ ถามแปลก - -*)

31. คุณกำลังเรียนอะไรอยู่...เรียนไปเรื่อยๆ หลายๆอย่าง ^^”ll

32. พอใจ หรือ ชอบมั้ย...ไม่พอใจเท่าไหร่หรอก โลกใบนี้น่ะ (ว๊าก~!! เห็นตอบแบบนี้แต่กุไม่ได้ fail อยู่น๊ะ !!)

33. ถ้าเปลี่ยนได้อยากเปลี่ยน...ในเมื่อเปลี่ยนจริงๆไม่ได้แล้วจะไปคิดทำไมเล่า - -!!

34. เพื่อนสนิทเป็นยังไง...ก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดแล้วไงล่ะ

35 เพื่อนกับแฟน เลือกอะไร...ทำไมต้องเลือกด้วยล่ะ มันคนละเรื่องกันเลย

36. คิดว่าจะได้ทำงานอย่างที่เรียนมาปะ...ไม่มีวัตถุดิบก็ไม่มีผลิตภัณฑ์...หรือไม่จริง?

37. ถ้าไม่ได้ทำ อยากทำอะไร...ไปตายได้แล้วแบบนั้นน่ะ...เหอๆๆ

38. รักครั้งแรกเมื่อไหร่...ยังไม่แน่ใจว่า..รักที่เราเคยเจอ..กับ..รักจริงๆ..มันเป็นอันเดียวกันรึเปล่า?

39. แล้วทำไรบ้าง...จนตอนนี้ก็เลยยังพยายามหาคำตอบอยู่เนี่ย

40. อกหักมากี่ครั้งแล้ว...ไม่เกิน 1 ครั้ง - -*

41.เคยร้องไห้เรื่องไรบ่อยสุด.....เรื่องไม่เป็นเรื่อง!

42. อยากแต่งงานมั้ย...ยังไม่ได้คิดในตอนนี้เค่อะ (ตอบเหมือนดาราเลย ฮ่าๆๆ)

43. ถ้าไม่ได้แต่งอะ...ก็ไม่เป็นไร

44. อยากได้แฟนแบบไหน...เป็นอย่างไหนก็อย่างนั้นแหล่ะ

45 เชื่อพรหมลิขิตมะ...เคยเชื่อน๊ะ...เออ...จะว่าไป..ตอนนี้ก็ยังเชื่ออยู่นี่หว่า

46. ตอนนี้อยากเจอใครที่สุด...-ขอผ่านอีกแล้วฮร่ะ-

47. ส่วนมากจะถามเรื่องไรบ้าง...”คาบต่อไปเรียนไหนเหรอ(ริชชี่)?”...ไม่เคยจำห้องเองเลยกุ - -*

48.  ถ้าย้อนเวลาได้อยากย้อนไปช่วงไหน...มันย้อนไม่ได้โว้ยยยย!!..ไม่อยากคิด..เดี๋ยวfailอีก

49. อยากส่งเมล์นี้ให้ใคร...ขี้เกียจส่ง...ทำลงสเปซแทน

50. ถ้าเค้าไม่ตอบกลับอะ...จะตอบได้ไหมเนี่ย? ถ้าว่าง+คิดว่าไม่ไร้สาระ..จะตอบก็ดี..อยากอ่านอยู่เหมือนกัน

51. ภูเขา กับ ทะเล ชอบอะไร...absolutely ทะเล~~~* อั๊งค์ > <~~~!!!

53. เล่น icq ปะ...เชยได้อีก

55. เขียนข้อความที่ทำให้คนที่เราส่งให้ตอบกลับ....ไม่ต้องตอบน๊ะ..ไม่อยากอ่านนักหรอก

56. เรื่องใดในโลกนี้ที่สร้างความสะเทือนใจให้กับคุณได้ง่ายที่สุด...เรื่องไหนดีล่ะ?...มันชินชา…

57. คุณคิดว่าชีวิตประจำวันของคุณแวดล้อมด้วยสีอะไรมากที่สุด....สีสัน =__=”ll

58. อะไรที่คุณไม่มีวันจะเสียเงินซื้อมันเด็ดขาด...ความรู้สึก

59. สิ่งที่ฟุ่มเฟือยมากที่สุดที่คุณเคยทำคือ....มอบความรู้สึกดีๆให้คนที่เค้าไม่เคยแม้แต่จะสนใจเรา

60. คุณสมบัติที่ดีที่สุดในตัวผู้ชายคือ...มีด้วยเหรอ? (กร๊ากกก 555+ ล้อเล่นๆ)

61.คุณสมบัติที่ดีที่สุดในตัวผู้หญิงคือ....เออ..นึกไม่ออกจริงๆ - -*

62. อะไรคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในตัวคุณ...ความคิดมั้ง?...ความคิดที่ออกจะเพ้อเจ้อๆอยู่ตลอดเวลานี่ล่ะ

63.อยากพบและอยากคุยกับตัวเองตอนอายุเท่าไหร่...ตอนนี้ก็คุยอยู่ทุกวัน...นั่งเถียงกันอยู่เนี่ย (บ้าไปแล้ว~?!)

64. ในชีวิต คุณเคยร้องไห้มากที่สุดด้วยสาเหตุใด.....สาเหตุไรไม่รู้...เกี่ยวกับอารมณ์ฟุ้งซ่านนั่นล่ะ

65. หนังที่เรียกน้ำตาคุณได้มากที่สุดคือเรื่องใด.....Passion of the Christ มั้ง...คิดว่าน๊ะ

66. อัลบั้มโปรดในดวงใจ อันดับ 1 คือ...ฟังเป็นเพลงๆ...ไม่ได้ฟังเป็นอัลบั้มอ๊ะ

67. เข้าเวบไหนบ่อยสุด.....จำไม่ด้าย =w=~!!

68. เพลงที่คิดว่าเพราะที่สุดในโลก....เสียงคลื่นทะเลตอนกลางคืน

69. ให้เลือกอยู่ประเทศไหนก็ได้ในโลก...ที่ไหนก็ได้...ยังไม่ได้คิดอ่ะ...แต่อยากอยู่ญี่ปุ่นแห่ะ ^^”ll

70. หนังสือเล่มที่ดีที่สุดในตอนนี้สำหรับคุณ....หนังสือเรียนวิเศษ...อ่านรอบเดียวเข้าใจแจ่มแจ้ง

71. อยากให้ใครเข้าใจเรามากที่สุดในตอนนี้...ตัวเอง

72. คำสั้นๆที่อธิบายความเป็นตัวคุณได้ดีที่สุด...เฮ้ย..ถ้าคิดว่าคำๆเดียวอธิบายได้หมด งั้นจะมาทำไมหมดนี่หล่ะ?!

73. อยากให้บั้นปลายชีวิตของตัวเองเป็นยังไงบ้าง...คลี่คลาย

74. สิ่งที่คิดว่าจะขาดไม่ได้เลยในชีวิตนี้...ความสุข

75.ตายแล้วไปไหน...ไม่รู้อ่ะ...ทำไมต้องอยากรู้ล่ะ...รู้แล้วได้อะไรขึ้นมา?

76. ถ้าเป็นพ่อแม่ของคนที่เกลียดจะทำยังไง....ก็ไม่ไง..ก็เป็นพ่อแม่ที่ดีที่สุดอย่างที่พ่อแม่ของทุกคนควรจะเป็น

77. แฟ้มของคุณตอนนี้มีไรบ้าง....ไม่มีแฟ้มอ่ะ ~ ~” ชีวิตไร้ระเบียบ เหอๆ

78. เวลาอาบน้ำอาบยังไง...รู้มาดูเองไม๊~!!?!?

79. เสื้อผ้าชิ้นไหนคุณถอดชิ้นแรกสุด...เคยชินที่จะถอดชิ้นล่างก่อนน๊ะ (กางเกง/กระโปรง นั่นล่ะ) ^^”ll

80. แนวเสื้อผ้าที่คุณใส่....แล้วแต่อารมณ์ของวันนั้นๆนะ มันไม่เหมือนกันง่ะ

81. เวลาเปิดคอมคุณทำอะไรอยู่....โหลดอะไรสักอย่างก็ได้ในบิท--ออนเอ็มทิ้งไว้--ทำการบ้าน

82. ไดอารี่ที่คุณเขียนครั้งล่าสุดคุณเขียนอะไร....entry ข้างล่างเนี๊ยะ

83. ภรรยา หรือ สามี คุณชื่ออะไร....เยอะแยะเต็มฮาเร็ม...แจกแจงไม่หมด - -*

84. มีเพื่อนคนไหนเคยทำอาหาร....ขนาดชั้นยังเคยเลย...ใครจะไม่เคยว่ะ?

85. อาหารที่คุณทำอร่อยมากที่สุด....อร่อยทุกอย่างแหล่ะ...มาม่า...โจ๊ก...(สำเร็จรูป)...สลัด...สุกี้...(อันนี้ใช้ตีนทำก็ยังอร่อย)

86. วิชาที่ได้เกรดห่วยที่สุด.....เลข ม.ต้น เกาะหนึบกันเกรด 2 ตลอด (ล่าสุด eng กับ civ ได้ C+ เหอๆ ^^”)

87. แผ่นซีดีที่คุณซื้อล่าสุด.....ซีดีเปล่า~!! (LoL)

88. ของที่ชอบกินมากสุด.....กินเธอไงจ๊ะ

89. คิดอะไรอยู่ตอนนี้....คิดถึง...ตื๊ด -censor-

90. สิ่งที่อยากได้....เงิน *----*

91. หนังที่อยากดู และอยากชวนใครไปดูด้วย...อยากดูหลายเรื่องอยู่นะ...แต่คิดว่ารอซื้อแผ่นดีกว่า

92.เพื่อนที่คุณยืมเงินบ่อยมากที่สุด...ไม่เคยยืมใครเกิน 1 ครั้งน๊ะ (เพราะกลัวมันทวงของเก่า...เอ๊ย!!..ไม่ชอบติดหนี้ใครตะหาก)

93. สเป็กคุณ...มาสมัครเห่อะ ไม่กำหนดคุณสมบัติ สอบสัมภาษณ์อย่างเดียว...ประกาศผลเลย 555+

94. รู้สึกยังไงกะคนที่คุณคบอยู่ตอนนี้... หือ?...หมายถึงเพื่อนเหรอ?...ก็ดีกันทุกคนอ๊ะ

95.  คิดยังไงกะแฟน ... กำลังหาอยู่...ตอนนี้ไม่มีเฟ้ย

96. เพื่อนที่คุณโทรคุยบ่อยที่สุด....ถ้าไม่ใช่งานก็ไม่ค่อยโทรนะ...แบบว่าไม่ชอบทางโทรศัพท์อ่ะ...ชอบแบบถึงเนื้อถึงตัวมากกว่า

97. เกมที่ชอบ ... ไม่ชอบเล่นเกมว้อย TT^TT;;~!!

98. นังเหมียวยั่วสวาทกะบันนี่ชอบอะไรมากที่สุด....เสียใจด้วย...ไม่ค่อยนิยมพวกมีหูมีหาง…ถ้า maid ล่ะก็..จัดมาเลย ^^

99. วันไหนของเดือนที่ชอบมากที่สุด...ทุกวันที่มีความสุข

100. นิสัยที่เกลียดมากที่สุด....งี่เง่า (คำเดียวที่ครอบคลุมคำอื่นได้อีกเยอะ เหอๆ)

101. ใครที่ชวนไปเที่ยวแล้วเบื่อที่สุด....แม่ > <”ll

102. ใครที่ไม่อยากให้มาที่บ้านคุณ และอยากให้มาที่สุด...บ้านกรูอยู่ของกรูเอง...ไม่ต้องมา..ขี้เกียจทำความสะอาด (ว้อย)

103. คิดยังไงกะดอกไม้...มีหลายพันธุ์...ต้องดูแลต่างวิธีกัน...บางต้นก็เปราะบาง...บางต้นก็โตง่ายตายช้า...น่ารำคาญ

104. คิดยังไงถ้าเพื่อนทำอาหารสูตรใหม่มาให้แบบพิสดาร....”เฮ้ย~!! น่ากินจังเลยว่ะ ขอบคุณน๊ะเว้ย แต่น่าเสียดาย..กุพึ่งกินข้าวมาตะกี้...โคร่ดอิ่มเลยอ่ะ”

105. มันหายไปไหนไม่รู้...เออ...แล้วกุจะไปรู้เร๊อะ

106. สิ่งที่อนาถที่สุดในตัวคุณ....อนาคตที่มืดมนทางการเรียน (เอิ๊กส์ๆๆ)

107. คนที่ใจร้ายที่สุด.... ด้านมืดของข้าเจ้าเองนี่หล่ะ

108. มีอะไรอยากบอกถึงคนที่อ่านด้วย....ขอให้มีความสุขทุกๆวันเน้ะ ^^

109. แนะนำตัวเองหน่อย...เท่าที่อ่านๆมานี่ยังอยากรู้จักอยู่อีก...จริงๆเหรอ?

110. มีแจกันอยู่ 1 ใบจะใส่น้ำมากขนาดไหน.....ใส่ทำไมอ่ะ?...จะจัดดอกไม้แล้วเหรอ?

111. ให้คิดคำถามมา 1 ข้อสำหรับถามคนรับ....ทุกคนที่อ่านนะเร๋อ?...ก็.....สบายดีไหม ? เป็นห่วงน๊ะ ^^

112. ชอบเมล์แบบนี้ไหม เบื่อป่ะ... ส่วนมากจะเบื่อ...แต่บางอารมณ์ก็อยากทำ (เช่นตอนนี้เป็นต้น - -*)

113.ถ้าได้เมล์แบบนี้ จากคนที่คุณชอบ จะรู้สึกยังไง....มันกินยาผิดรึเปล่าว่ะ?

114. จะผิดมั้ยที่จมปลักกับคนๆเดียว...ไม่ผิดเพราะไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน...แต่ก็ต้องคิดเอาเองว่ามีความสุขรึเปล่าที่ทำแบบนั้น?

คำถามอะไรของมันไม่รู้ จบแล้วววว…เออ...เย้ จบแล้วว้อย~ ^^!!

ที่ผ่านมาอ่านหนังสืออยู่แนวเดียว

สืบสวน-สอบสวน-แอคชั่น-มันส์ระห่ำ

เราว่าหนังสือแนวนี้…

มันต้องมีสารยับยั้งต่อมจิ้นอยู่แน่ๆ

เพราะช่วงนี้เขียนตัวหนังสืออะไร

ก็ติดๆขัดๆ.. แถมตื้อๆตันๆ.. บอกไม่ถูก

(อย่างที่บ่นมาในเอนทรี่ก่อนๆนั่นแหล่ะ)

เมื่อวันก่อนนู่นก็ไปซื้อมาอีกเล่ม..

คราวนี้ออกแนวดราม่า(ไม่)นิดหน่อย(มั้ง)

The Death of VISHNU

ของนักเขียนหน้าใหม่เป็นคนอินเดีย

แต่บรรยายสังคมประเทศตัวเองซะ..

ทำเอาเราแสยงปนเหนียกพิลึก - -*

เรื่องของเรื่องคือวันก่อน

ไปดำผุดดำว่ายอยู่ในเว็บรวม Quote เว็บนึง

รุ้สึกเหมือนมันจะรวมเกือบหมดโลกไว้เลยมั้ง

ชอบอันนี้มากๆ ถูกใจดี..

"Where the spirit doesn’t

Work with the hand

there’s no art" ~ Leonardo Da vin Ci

อื้ม~ ถ้าเรายังไม่จัดการกับหัวใจ

มือคงเขียนอะไรดีๆออกมาไม่ได้สักทีหรอก

*ยอมรับอย่างเส้าๆ* ...... TT^TT

เออ.. จนกระทั้งตอนนี้

ก็ยังมีความคิดที่ว่าตัวเองแย่เอาซะจริงๆ..

ไม่เริ่มทำสิ่งที่อยากจะทำสักที

จนรู้สึกว่าไม่มีความฝันไหนสักเรื่อง

ที่เราทำมันจนสำเร็จ..

ทุกอย่างหยุดอยู่กับการรอผลแอดฯ

ซึ่งนั่นมันก็เป็นแค่ข้ออ้างชัดๆ

ที่จริงเรารู้ตัวว่าเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้

มัวแต่เฝ้ามองผู้คนที่เปล่งประกาย

แล้วก็อิจฉาเค้า..

เอาแสงสว่างรอบๆตัวพวกเค้า

มาสังเคราะห์ให้เปลี่ยนเป็นความมืด

แล้วก็เอามากด.. ทับถมตัวเอง

ให้อยู่กับที่เดิม.. ไม่มีแรงเดินต่อไปข้างหน้า

ปล่อยให้ความอิจฉาและท้อถอยครอบงำ

เวลาคิดถึงความฝันของตัวเอง

แล้วคิดว่า -ไอ้ฝันเหล่านี้- ของคนอื่น

เค้าเริ่มต้นและรุดหน้าไปไกลถึงไหนๆแล้ว

บางคนประสบความสำเร็จ..

ด้วยอายุที่น้อยกว่าเราด้วยซ้ำไป

แล้วเราพึ่งเริ่มตอนนี้..

มันจะเป็นไปได้ยังไง.. ที่จะสำเร็จ ?

เพราะคำว่าสำเร็จของเรา

เราไม่ได้ต้องการแค่เอาชนะตัวเอง

(อย่างที่หลายๆคนบอก)

แต่เรารู้ตัวว่าถ้าเราทำอะไร

ก็ย่อมอยากได้การตอบรับจากคนมากๆ

อยากเป็นที่ยอมรับของคนอื่น

อยากเป็นที่รู้จัก.. อยากมีชื่อเสียง

(ใครๆก็คงคิดแบบนี้ล่ะมั้ง ?)

แต่มันขัดกับบุคคลิกเราใช่ไหม ?

ขัดกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ด้วยสินะ ?

แปลกจริงๆนั่นแหล่ะ.. ตัวเราหน่ะ

เพราะสิ่งที่เราเกลียดอีกอย่าง

ก็คือการมีใครมองว่าเราไม่เอาไหน

ไม่ชอบให้ใครมองว่าโง่

ไร้ความคิด หรือ ทำอะไรไม่เป็น

..เวลาที่เราจะลองในสิ่งใหม่ๆ

ถ้ายังไม่ได้เริ่มและยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง

มันก็จะเกิดความกลัว..

กลัวว่าทำไปแล้วจะไม่ได้ดี

ลนลานและอยากจะเริ่มทำมันเสีย

ให้รู้แล้วรู้รอดไปข้างนึง

ไม่ว่าจะทำอะไร..

เราอยากให้สิ่งที่เรารับรู้

มีแต่คำว่า “เราทำมันได้ดี”

เห็นได้ชัดๆเลยกะการจบมอหก

ตอนนี้เรามีแต่ความกลัว

ที่ผ่านมาผลการเรียนอาจไม่เรียกว่าดี

แต่ก็อยู่ในกลุ่มที่เรียกว่าใช้ได้

เราคงทนไม่ได้ถ้าเข้าไปในรั้วมหาลัย

แล้วเราไม่ได้อยู่ในอันดับต้นๆอย่างเดิม

กลัวว่าจะไม่เป็นที่สนใจอย่างเดิม

สิ่งที่ราตั้งใจและได้รับมาจากมอปลาย

ทำให้เราถือตัว..

เราคงทนไม่ได้ถ้าเราไม่ได้มัน

มาไว้ในครอบครองอีกครั้ง

อยากให้มันเจาะจงลงไปสักที

อยากเร่งเวลาให้ถึงวันนั้นเร็วๆ

วันที่เราก้าวเข้าไปในรั้วมหาลัย

ที่ไหน.. อย่างไร.. เมื่อไหร่(ว่ะ)

อึดอัดที่ต้องทนรออยู่แบบนี้จิงๆน๊ะ

ตอนนี้ถ้าใครเปรียบ..

“พลังในการทำตามความฝัน”

เป็น “ปีก”

เราก็คิดว่าตอนนี้ปีกของเราคงหัก

แล้วก็มีแผลบาดฉกรรจ์ทีเดียว

อยากห้ามเลือดให้หยุดไหล

แล้วก็ทำแผลซะ..

แต่บาดแผลนี้มันมีมานาน..

แล้วก็ค่อยๆขยายกว้างขึ้นมาเรื่อยๆ

จนเราคิดว่ามันช่างเยียวยาได้ยากเสียจริง

มันไม่ได้ง่ายแค่หยิบกล่องพยาบาลออกมา

แต่มันก็คงไม่มีวันสำเร็จแน่ๆ

เพราะใจเรายังไม่เลิกท้อถอยอยู่นี่เอง

ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้บังคับใจตัวเองได้

ทั้งๆที่ได้ยินหลายๆคนเค้าสอน

อย่างบทความของ อาวินทร์ ก็ด้วย

ที่พึ่งอ่านเจอเมื่อวานนี้..

“  ความล้มเหลวส่วนใหญ่เกิดจาก

การที่เราเป็นคนเก็บฝันในลิ้นชักนั้นเอง 
   ทุกครั้งที่เห็นคนอื่นประสบความสำเร็จ

หลายคนเอ่ยประโยคยอดฮิต

‘นั่นเป็นสิ่งที่ฉันเคยคิดจะทำนี่นา...’
   เส้นแบ่งระหว่างความสำเร็จ

กับล้มเหลวเป็นเส้นบางนิดเดียว

โลกนี้ไม่มีฝันโง่ๆ ..มีแต่ฝันที่ทำหรือไม่ทำ”

~ คุณอาวินทร์ เลียววาริณ

แต่ถึงจะรู้อย่างนั้นใจของคนเรา

มันก็บังคับกันยากใช่เล่นเลยจริงๆน๊ะ

มันคงจะเป็นสัจธรรมไปแล้วล่ะมั้ง

ไอ้การที่ใจไม่อยู่ใต้อำนาจสมองเนี่ย

แย่จริงๆ .....